Op naar de westkust

Naast een warm welkom van het personeel (we gingen weer met iedereen op de foto) waren er nog meer geïnteresseerden. In deze interesse (echt grote muggen) hebben wij echter geen belang. Dus het advies op de deur hebben we goed opgevolgd.

De weersverwachtingen voor de komende week ☉.

Ja, op het rechterbord staat het al: “Phuket”. Nog wel ruim 300 km te gaan.

De route heuvelt flink tussen de bergen door. Het levert weer mooie vergezichten op.

Om bij de accommodatie te komen moesten we van de hoofdweg af en dit zijweggetje in of … op 😉.

Prachtige krekel van bamboeblad.

Zeven huisjes idyllisch gelegen in het tropische regenwoud. De bedden waren voor ons iets minder idyllisch. Er was maar plek voor 3. Het werd een beetje inschikken 😀.

Na het avondeten hoorden we dit vanaf ons balkon. Buiten was het heel donker en konden we de sterren 🌟 goed zien.

‘s Ochtends tijdens het ontbijt hoorden we de gibbons aan de overkant in het oerwoud.

Terug naar de hoofdweg. Phuket nog 220 km te gaan.

Het National Park is in zicht. Het is heerlijk rustig op de weg en we hebben  alle tijd om vormen in de wolken ☁ te herkennen.

Geregeld hadden we auto’s met apen achterop gezien, nu hadden we het geluk om een getrainde aap aan het werk te zien. Eerst gaat hij de boom in (wel aan een lang touw) en zoekt dan de rijpe kokosnoten eruit. Door te draaien komen ze los van de boom en de aap laat ze op de grond vallen.

Op scooters passen met gemak hele families. Sommige mensen kiezen er nog wel voor om hun jongste telg in een zitje te vervoeren. Of is het een apenzitje?

Onze B&B had een leuke kleine schommel bij de ontbijtruimte staan. Voor het geval je denkt dat het afgekoeld is (i.v.m. de lange mouwen en broekspijpen) … dat is niet waar. We dragen dit  ‘s avonds en in de ochtend tegen de muggen.

Onze rustdag in het Khao Sok National Park wandelden we naar een waterval. Onderweg kwamen we veel dieren tegen. Dit waren wel de grootste die we deze dag tegen kwamen. In het park zouden ook nog  beren, tijgers en wilde olifanten leven.

Snoezig aapje.

Veel mooie bloemen, zo in het wild.  In Nederland  zouden we ze bij de bloemist kopen.

In de verte zagen we een strandje. Deze bevond zich aan de overkant. Dus schoenen en broek uit, zwembroek aan en zoeken naar de beste weg.

We hebben het strandje bereikt en kunnen zwemmen. In het water waren veel visjes, maar deze lieten zich helaas niet vangen 🐟.

Altijd leuk zo’n plastic zak. Eerst zat er eten in, daarna werd het een schepnet en tot slot werd het een douche.

Na lang spetteren werd het tijd om de terugweg te aanvaarden.

We wisten dat we direct met een flinke klim van 5km zouden starten om het nationale park te verlaten. Dat werd bikkelen geblazen. Niet ieder lid van het gezin vond het zo zwaar … (let op Willem aan het eind van het filmpje 😂). Er is verschil tussen de werk- en sierpaarden binnen ons gezin.

Jippie, gehaald! De laatste mistflarden verlaten het oerwoud.

De hele klim hebben we gelukkig in de mist kunnen doen. Dat maakte het een stuk aangenamer.

“Mam, kijk een wilde olifant!”  Dat lijkt misschien ook wel zo, maar deze mam zag wel een touw om de poot en boom… Toch weer tijd voor een brilletje als Willem thuis is.

Hoe verder we naar het zuiden afzakken, hoe meer we aan kleine dingen merken dat ook de Islam een plek begint in te nemen. Dit is een wegwijzer naar de dichtstbijzijnde moskee 🕌.

2 antwoorden op “Op naar de westkust”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

11 + zeventien =