🏖 Bali 🏖

Een laatste blik op ons appartementje en daarna tijd om 2 taxi’s te boeken. Ja, 2 taxi’s, omdat we anders niet alles mee krijgen: 4 grote koffers voor de tandems, 1 klein rolkoffertje met de voordragers, 4 fietstassen als handbagage en deze 2 gele flightbags met de overige spullen. Tjonge, en wij maar denken dat fietsers lichtgewicht reizen 😂. Dit moet op Bali allerlei vulkanische heuvels op (en gelukkig ook weer af).

♬♫♪Daar gaat ze … ♬♫♪. Onze vierde fietskoffer gaat op de band richting het vliegtuig.

Wauw, in de vertrekhal van Singapore airport hangt dit prachtige kunstwerk. We hebben er van genoten.

Echt Hollands, vliegen met KLM! Willem en Leonie houden van vliegen en het lekkere eten aan boord. Dit laatste wordt niet door alle familieleden zo ervaren.

Joepie, daar gaan we dan. Op naar de laatste etappe van deze reis.

‘s Avonds laat arriveren we bij ons hotel.  We lopen nog even naar een winkel voor wat drinken en gaan dan snel naar bed.

De volgende ochtend blijkt ons budgethotel een mooie plek te zijn. De prijs-kwaliteit is meer dan goed.

Om 09:15 uur moesten we de jongens wakker maken, zodat we het ontbijt niet zouden missen. Voor ons een lekker omeletje en Karel en Willem gaan voor de pannenkoek.

Terwijl wij (W.LK) rustig bijkomen bij het zwembad, samen met een Australisch vriendje, is André druk aan het fietsklussen.

Na de gedane arbeid … de wel verdiende rust. Precies zoals het hoort: de tandems in de airco gekoelde kamer en André op het terras.

‘s Avonds gaan we voor het eerst in Bali uit eten. Het wordt een lekkere satay. Ieder een portie op een eigen bbq.

Natuurlijk kunnen we niet om het strand heen. Wat een gave golven hebben ze hier. Dus bodyboard gehuurd voor 2 uur (lang leve het zakgeld) en hup de zee in.

Een geweldig plekje. Gave golven, stoeltje in de schaduw en een verkoelend briesje.

We zagen de vorige dag vele mensen op een surfplank en laten we eerlijk zijn … Deze golven nodigden ons echt uit!

Willem begint het onder de knie te kijken.

Bij Karel gaat het oefenen het best. Leonie is gekomen tot “staan” op haar knieën op de plank. Na anderhalf uur ploeteren in het water waren we allemaal moe en voldaan. Maar eerlijk gezegd leek het wel makkelijker dan dat het in werkelijkheid is 😉.

Schattig 🐢🐢🐢

Baby-zeeschildpadden! Samen met nog meer toeristen mochten we deze schatjes vrijlaten. Eerst even een stukje op het strand en daarna mochten ze het water in.

Van de 1000 schildpadjes (wij lieten er 200 los) overleeft er het maar 1.

Singapore

 

Op diverse plekken in Singapore zijn waterspeeltuinen. We waren van plan hier naar toe te gaan, maar … 🌧 de regen kwam met bakken uit de lucht. Getuige deze trap van het winkelcentrum.

Nieuwe ronden, nieuwe kansen! De volgende dag was het wel mooi weer en konden we naar de waterspeeltuin (toegang gratis).

Deze waterspeeltuin ligt op het dak van een winkelcentrum.

Bij het glijbanengedeelte werden al snel speelkameraadjes gevonden.

Skyline van Singapore in de verte.

Hoe toevallig? Hetzelfde huisnummer als in Nederland en dan deze deco op de buitenmuur.

Detail van de desbetreffende deco .

Hoogstaande architectuur.

Het “Future Art Museum”. Prachtig van buiten en fantastisch van binnen.

Zelf sporen, wegen en luchthavens bouwen. Vervolgens worden deze ruimtelijk geprojecteerd.

Druk bezig met het inkleuren van een object, zodat dit als 3D op de digitale muur verschijnt.

Goed zoeken en dan zie je het vliegtuig met zijn initialen.

Licht- en geluidsshow.

Nog een laatste blik op de Skyline van Singapore om daarna door te vliegen naar Indonesië. De laatste etappe (helaas) van deze fietsreis.

Daaaag Maleisie

De uitslag van de Maleisische verkiezingen haalde zelfs het Nederlandse nieuws.  Na de verkiezingen vertelden veel mensen ons blij te zijn met deze ontwikkeling. Zij zagen het als een nieuwe kans voor Maleisië. Tot nu toe was er veel corruptie op ieder bestuursniveau.

Onze laatste Maleisische nacht. We maken ons op voor de oversteek naar Singapore. ‘s Ochtends stonden we op met regen. Dat hebben we, in de ruim 2 maanden dat we in Maleisië waren, niet eerder gehad. Waarschijnlijk moest het land huilen 💧 om ons vertrek. Wij zullen dit land ook missen. Het voelde als een warme deken.

De verbindingsbrug tussen beide landen. Na de uitreisstempel konden we zo door. Even een stukje verder fietsen over de brug en …

.. vervolgens in de file.

We staan tussen de vele Maleiers op scooters. Zij wonen in Maleisië (lagere cost of living), maar werken in Singapore (hoger inkomen). Helaas wordt alles grondig en handmatig gedaan. Deze grensoversteek duurde lang, poeh wat een papierwerk en controle.

De gefietste route van noord naar zuid met …

.. onze kilometerstand tot nu toe. Er zullen er nog zo’n 1000 bijkomen in Indonesië.

Ons appartement staat in de Chinese wijk. Daar zit ook een bekende Chinese bakker, met “ouderwetse” pao (broodjes). Iedere dag vers gemaakt! Een waar genot.

Het wisselen van tanden en kiezen gaat gewoon door. Nu is het een losse kies precies achterin. Erg lastig met eten, zo’n losse klapperende kies. Dus een dappere keuze werd gemaakt.

Hij zat toch nog vaster dan gedacht. Helaas, nog even geduld dan maar.

Wat zijn we trots op onze jongens dat ze hier zo rustig zitten te tekenen. Het was me een werkdagje wel. Nadat we waren opgestaan, moesten we een Simcard regelen (i.v.m. het hebben van internet en het kunnen regelen van taxi’s). Dat bleek wat lastiger dan gedacht. Toen dat eenmaal gelukt was, namen we een taxi naar de Indonesische ambassade. We hadden ons keurig aan de kledingvoorschriften gehouden: lange broek, shirt met lange mouwen en dichte schoenen. Daar doken we de hectiek in van het aanvragen van een 60-daagsvisum. Het bleek vooral een kwestie van in rijen staan, nummers trekken, wachten, een kopietje halen, weer invullen, een soort postzegel kopen, nog een kopietje laten maken, nog meer invullen, betalen, bonnetje halen, paspoort inleveren, nog een formulier inleveren en vertrekken met een afhaalbewijs voor de volgende dag. Met de taxi gingen we daarna verder naar een hostel dat gerund wordt door wereldfietsers. Daar stonden onze fietskoffers die vanuit China hier naartoe waren gestuurd. Ook hadden ze nieuwe banden voor ons klaar liggen. Dit werd dus een warm welkom en gezellig uitwisselen van verhalen. Onze jongens hadden de ochtend flink moeten lopen in onze zoektocht naar een Simcard, daarna veel (rustig zittend) moeten wachten in de ambassade en tot slot ook nog wachten in het hostel tot papa en mama waren uitgekletst.

Eindelijk, de volgende dag gaf de kies de strijd op.

De fietskoffers waren vanuit ons hotel in China (waar we 9 maanden geleden vertrokken) in dozen naar Singapore verstuurd. We waren natuurlijk wel nieuwsgierig of ze het allemaal goed overleefd hadden. Dat hadden ze gelukkig! In de koffers hadden we op voorhand al wat reservespullen gedaan. Zo troffen we voor ons allen een nieuw paar (anti-insecten) sokken, nieuw ondergoed en nieuwe fietsbroeken aan. Alleen het doosje ORS was er door de douane uit gehaald.

André poetst eerst een tandem, deze wordt vervolgens in “stukken”  gedeeld, deze stukken worden verpakt en dan als een heuse puzzel in twee koffers gedaan. Voor iedere fiets hebben we 2 koffers en zo’n 2 tot 3 werkdagen nodig.

In de tussentijd ziet de dagindeling van de jongens en Leonie er anders uit. Na het ontbijt stofzuigen en dweilen we ons appartementje, vervolgens wordt er door de jongens huiswerk gemaakt, boodschappen gedaan, lekker zwemmen op het dakterras van het complex, gezelschapsspelletjes doen en nog even op de Ipad. Ondertussen moesten de pasoorten ook weer opgehaald worden (JIPPIE!!!! we hebben 60 dagen gekregen.), vluchten bevestigd worden, e-readers voorzien van nieuwe boeken,  de fietstassen grondig uitzoeken (wat nemen we nog wel mee voor de laatste 60 dagen en wat niet) Anders moeten we misschien overgewicht betalen. Er werd tevens optimaal gebruik gemaakt van een aanwezig waswachine in onze AirBnB.

Samen eten bij een lokale foodcourt. Daar kan eenieder naar believen een gerecht bestellen, van Aziatisch tot Westers. Je bestelt het gerecht bij het “restaurantje” naar keuze en wacht bij een tafeltje tot het gebracht wordt.  ‘s Avonds kijken we nog wat TV, even lezen en dan lekker slapen. Onze rustdagen in Singapore zijn dus goed gevuld. De laatste dagen hopen we ook nog de toerist uit te gaan hangen in deze metropool.

Legoland

We sliepen niet lang uit, want om 10.00 uur ging de poort open! Jippie!

Legoland Mini.  Allerlei bekende Aziatische elementen zijn er nagebouwd. Veel hebben we tijdens deze fietsreis ook in het echt gezien. ( zoals deze: Angkor Wat ) Best een gaaf gevoel!

Volop achtbaanachtige attracties en interactieve games om je te vermaken in dit park.

Ninja – GO. Binnen was een traject waarbij we als ware ninja’s de slechteriken van ons moesten afweren. De conclusie was snel gemaakt. Met Leonie haar ninjaskills zit het nog niet zo goed. Gelukkig was Ninja Willem, … ohhh … pardon Ninja Zane er om haar te redden.

Zwoegen in Lego-city. Dit laten we natuurlijk aan de jongens over 😉.

Water is altijd fijn als het warm is. Om 17.30 uur gingen we vermoeid, maar tevreden terug naar ons hotel. Helaas niet naar het Legoland-hotel, dat liet ons budget niet toe.

We hadden een tweedaags ticket. Dus … wederom op tijd op en nu eerst naar het Legoland waterpark!

Glijbanen in allerlei soorten en maten.

NOG EEN KEER!!!  NOG EEN KEER!!!

Zo leuk. zelf een boot bouwen en dan testen welke het snelst is. Na bijna iedere vaart gingen er wel blokjes bij of af. Na het aquapark hebben we alleen de leukste atracties van het avonturenpark ook nog een keer gedaan.

Op naar Legoland

De gehele dag ging het flink op en neer. De kersen op de taart waren de opmerkingen van Willem en Karel: “Mama, fiets jij eigenlijk wel mee?” en “Ik ben niet moe hoor, ik heb de hele dag lekker voorop gelegen”. Beslis zelf maar welke opmerking pijnijker was voor ons 🤣.

Dit bordje zagen we te vaak op weg naar Legoland. De volgende dag hadden we beiden spierpijn.

Mooi detail van een Chinese tempel.

Een gezellig tekenmoment op de hotelkamer. Willem heeft ons op de tandem getekend. We staan te wachten bij een verkeerslicht.

Intussen komen begrippen als;  “thuis”, “na Indonesië gaan we naar huis” en “nog maar … maanden” ook ter sprake. Met deze aftelkalender wordt het overzichtelijk voor met name Willem. Er moeten nog wel wat meer zaken op komen. Bijvoorbeeld de oversteek per boot naar Lombok, de komodo-varanen, snorkelen met tropische vissen etc.

We waren net klaar in een copyshop met het printen van een uitnodigingsbrief voor ons Indonesische visum toen dit schatje met haar papa voorbij liep. Ze wilde wel graag even voorop zitten.

Woensdag 9 mei was het verkiezingsdag en wij waren al gewaarschuwd door Maleiers dat het wel eens druk kon worden op de weg. Interessant detail is dat men hier niet aan elkaar vertelt op welke partij men stemt. Dat houdt men ‘geheim’.

Vooral rondom de stembureaus was het druk. Veel mensen gaan namelijk terug naar hun geboortestad om daar (met de hele familie in de auto) te stemmen.

De volgende dag hoorden we dat de oppositie had gewonnen.

♪♫♬ We zijn er bijna, we zijn er bijna♪♫♬

Rondje binnenland

De verkiezingstijd komt er aan in Maleisië. Hier zie je geen billboards maar vlaggen. André fietst langs de vlaggen van de regerende partij. De grootste en meest populaire partij gevormd door Maleiers, Chinezen en Indiërs.

 

Precies zoals de titel het al zegt …

Traditionele huizenbouw op palen. Meestal wat “verstopt” in het bos. Begrijpelijk, want dat levert meer schaduw en koelte op.

Bijna iedere middag na 15.00 uur barst het los. Flinke regen gepaard met onweer. Vaak zijn we op een fietsdag dan al in het hotel. De regentijd aan de westkust is gelukkig milder dan aan de oostkant. Lucky us!

Soms echter ook niet.  1 Uur schuilen bij een tankstation. Willem maakt van de nood een deugd: “Lekker op het trottoir liggen en via Storytell een boekje luisteren”.

We worden gewaarschuwd voor overstekende miereneters / tapirs.

Kleine jongens worden groot 😍. Ook tijdens de reis blijven ze groeien. Tijd voor nieuwe slippers. Dezelfde als papa natuurlijk !

Liefdevol wordt de fiets gepoetst. We willen iedere dag wel zeker weten dat de fietsen mee mogen in het hotel.

Resultaat van een modderpoel 😃. Met vieze benen mag je zeker in ieder hotel.

Dit is Andrés voorband. De anti-lek laag (blauw) komt er door. Tijd voor een nieuwe. Gelukkig zijn we bijna in Singapore met vele goede fietsenwinkels. Lucky us!

Gewoon lekker genieten.

“Verboden te jagen”. Dit deel van het binnenland zou namelijk het leefgebied van tijgers, wilde zwijnen, zeldzame vogels, miereneters, bijzondere apen en een ondefinieerbaar dier zijn.

Eventjes gezellig samen kletsen in het Engels😃.

‘s Middags naar boven tillen en ‘s ochtends weer naar beneden slepen.

Zo kan het natuurlijk ook. Dit is de eerste keer dat we de fiets er zelfs daadwerkelijk in kunnen rijden. Lucky us!

Waar een ijsje kopen al niet toe kan leiden … of is het lijden 🤣.

Dit is genieten! Rustige wegen, mooi landschap en dat met z’n viertjes. Lucky us!

Nog meer genieten 😁. Ze maken heerlijke verse fruitshakes in Maleisië.

Minder genieten, maar meer dagelijkse routine. Nadat we in een hotelkamer zijn geïnstalleerd, ontdoen we ons van de bezwete (fiets-)kleding. Deze laten we weken in de wasbak. Als Leonie gaat douchen, “verhuizen” ze van de wasbak naar de douche. Daar flink schrobben met zeep en een nagelborstel, kleding ophangen, laten drogen en … klaar! De volgende dag kunnen we ze weer bezweten 💧, weer wassen en weer 💧 en … etc. Not so lucky us! Or  … Not so Lucky Leonie!