Lombok

 

De slow-ferry naar Lombok. We verruilen Bali voor Lombok. De tandems mogen niet mee op de fast-ferry en bovendien is de prijs van de tickets ver boven ons budget.

De slow-ferry is echt slow! 5 Uur voor een overtocht van 70 km. Net als de Indonesiërs installeren we ons ergens op het dek, liefst wel in de schaduw. De jongens luisteren een boek en Willem heeft ook nog even gedobberd (= gedommeld 🤣).

Wij zijn de tijd goed doorgekomen met 2 collegafietsers. Bij het arriveren in Lombok scheiden onze wegen zich.  Zij fietsen Lombok met de klok mee en wij er juist tegenin.

Vanaf de ferry hadden we prachtig zicht op een heuvelachtig Lombok.

De eerste dag vielen we met onze neus in de boter. Een lokale markt waar we lekkere appels konden kopen. De paardenkarren komen we veel vaker tegen op Lombok.

Mooie rijstterrassen op Lombok. De natuur lijkt wel wat droger dan op Bali.

Een nieuw “record”! Over 18km deden we 4:30 uur. Dit kwam door de te steile hellingen.

Een aantal stijgingen kwam boven de 20% … Dat betekent eerst een nog een stukje proberen te fietsen zonder kind voorop, maar niet veel later moest Leonie afstappen.  Bij het duwen van de tandem had ze gelukkig twee goede hulpjes. Helaas geen drie. Iemand moest deze foto maken.

Na een stijging volgt gelukkig ook een afdaling.

De laatste afdaling was nog steiler dan de stijging en na verloop van tijd moesten we zelfs afstappen om te lopen ( voor de veiligheid en  door oververhitte schijfremmen).

Zulke goede hulp verdient zeker een beloning. De toko had voldoende keus voor de jongens. Gelukkig zitten de ijsjes in een verpakking in de diepvries, want anders zorgt het plafond voor de nodige decoratieve “snippers” 😉.

Onderweg komen we veel kinderen tegen. Zij gaan vaak niet naar school, omdat het eenvoudig te duur is. Vaak delen we dan de koekjes of snoepjes die we hebben. Het geeft ons als gezin een lesje nederigheid! Af en toe gaat het helaas anders. Zo werden we 1x bekogeld (uiteraard zijn we afgestapt om verhaal te halen) en horen we geregeld “money, money”-geroep. We reageren steevast met: “NO, NO MONEY!”

In een resort in Koeta Lombok merken we de Indonesische welvaartsverschillen. Een gezin uit Lombok kan vakantie vieren met alle luxe. Nadat de Lomboksiaanse kinderen even de kat uit de boom hebben gekeken, wordt er gezellig internationaal gespeeld. Willem was nog wel verbaasd dat de kinderen niet in de kleerhanger-zit 😂 (= kleermakerszit) konden zitten. Tja, onze kinderen leren veel deze reis. Maar hun Nederlandse woordenschat heeft er wel onder te lijden 😉. Hun Engelse vocabulaire groeit daarentegen.

Lombok is charmant, rommelig en ook armoediger. Het is minder ingesteld op het toerisme dan op Bali. Dit is bijvoorbeeld de toegangsweg naar een resort. Een goed voorbeeld dat je de binnen- en de buitenkant moet hebben gezien voor het totaalbeeld 😀.

We hadden nl. twee huisjes tegenover het mooie zwembad.

29 Juni fietsen we verder met ons rondje Lombok. In 7 dagen fietsen rondom de vulkaan Rinjani (lees: nog meer steile klimmen 😉).

Gezien het feit dat Mount Agung 🌋 sinds gisteren (28 juni) actief is, zijn we blij dat we nog zeker 10 dagen op Lombok blijven. Hopelijk is het daarna weer rustig op Bali.

 

Richting Lombok

Avondeten aan zee, romantisch met een zonsondergang. Iets minder romantisch maar wel praktisch; lange kleding vanwege de muggen!

Het uitzicht is magistraal. We krijgen op Bali steeds meer een vakantie- i.p.v. een reisgevoel.

Deze kleine weggetje laten ons nog wel ervaren dat we hier niet alleen vakantie vieren, maar ook nog reizen.

Een enorme (tropische) boom. Te groot om duidelijk  op de foto te krijgen. Willem staat er naast om een indruk te geven van de grootte.

Zo kan het natuurlijk ook … mama even luieren (vakantiegevoel) en Willem aan het werk 😀.

Op de achtergrond zien we Mount Agung. Gelukkig nu rustig, dat was enkele maanden geleden anders. Toen spuwde de vulkaan veel as uit.

Dit soort bordjes betekenen op Bali exact wat er staat: steil op, steil neer en gelijk de volgende (korte) klim.

Sfeerimpressie van een  Balinees dorpje.

b.B. = …  blue Boeddha

Dit was voor het eerst en daar hebben we van genoten. ‘s Morgens (om 06:30 uur) zet het personeel van blue star guesthouse bij iedere gast een dienblad met thee en koffie klaar op het balkon. Heerlijk!

De baai van Amed (blue star guesthouse). Direct vanaf het strand prachtig koraal en vele tropische vissen. Echt één van de hoogtepunten van onze reis over Bali.

Duikmonster in het zwembad 😊.

De wekker werd , voor het eerst in weken, weer eens gezet. Er stond een stevige klim op het programma. Die wilden we in de koelte van de ochtend gaan doen. Aan de andere kant van de klim volgde de welverdiende afdaling met een mooi uitzicht.

Unesco erfgoed rijssterrassen. Vanaf hier is het voor ons nog 1 dag fietsen naar het havendorp Padangbai. Vanaf daar nemen we op 22 juni de slow-ferry naar Lombok. Nieuwsgierig ………..

We gaan weer verder

Op Bali zijn er verschillende toko’s langs de weg. Deze toko verkoopt benzine (in de open kast staan de flessen met gele en blauwe brandstof die met een trechter in de scooter wordt gegoten). Wij kwamen niet voor benzine, maar kwamen voor fruit. Bij voorkeur appels.

Via een mooi National Park gaat ons rondje Bali verder. De kilometers die we dagelijks maken zijn minder dan in de voorgaande landen. De hoogtemeters liegen er echter niet om. Inmiddels hebben we onze plannen aangepast (m.n. vanwege ons visum) en gaan we “slechts” fietsen op Bali en Lombok.

Afscheid van de eigenaren van het guesthouse. In hun tuin hebben ze twee bungalowtjes gebouwd die dienst doen als guesthouse.

Ons vorige guesthouse was eenvoudig en gezellig. Deze is luxer en heeft (sinds 3 maanden) een zwembad.

Dat nodigt uit tot zwemmen, maar ook tot elkaar nat maken 😁.

Het strand van Pemuteran. Als je een drankje nuttigde bij dit resort, mocht je gebruik maken van hun strand en stoelen. Hier hebben we voor het eerst veel verschillende tropische 🐠🐡  gezien tussen het koraal. Helaas sliepen we niet in dit resort volgens Karel.

We zijn nog niet zo lang op Bali, maar hebben de indruk dat ze veel feestelijke ceremonies hebben. Gisteren was wederom zo’n dag en de volgende dag kwamen kinderen uit de buurt langs voor een optreden. Dit zou geluk brengen. Ze doen dit bij ieder huis en krijgen dan meestal een kleine hoeveelheid geld.

Over geld gesproken … we zijn op dit moment miljonair. Dit is ons budget voor een week, zo’n € 500,- = 8.200.000 Indonesian Roepia.  Andrés portemonnee kan zelfs niet meer dichtgevouwen worden. Het maximale bedrag dat gepind kan worden ligt rond de €150,-, echter zijn de ATMs regelmatig leeg of buiten werking. Om die reden hebben we meer cash bij ons dan normaal.

Ons duurste hotel tot nu toe over Bali en Lombok. Links is ons huisje, met een heerlijk zitje buiten. Daarnaast genoeg vermaak voor ons. Echte luxe.

Na het ontbijt mochten de jongens kiezen wat ze nog wilden doen, voordat we verder zouden fietsen: pool spelen, pingpongen, zwemmen of golf spelen. Ze waren unaniem: golf spelen!

In China en Vietnam pauzeerden we veelal bij eettentjes, in Laos en Cambodja zochten we gewoon ergens schaduw op, in Thailand waren het vooral bushokjes en de keten 7-11, in Maleisië de tankstations en hier op Bali / Lombok zijn onze favoriete plekjes ‘de Indomaret en Alfamart’. Lekker gekoelde drankjes binnen handbereik, stoelen voor de winkel en vaststaande prijzen.

Ja.. lees het bordje maar goed, want Leonie lag bij dokter Hilda in de stoel. Een andere tandarts dan twee weken geleden.

De vulling, die in de kies zat, heeft er ongeveer 2 weken ingezeten, voordat deze wederom afbrak. Toen dokter Hilda de kies reinigde voor een nieuwe vulling, brak er nog meer af (😔). Er is nu nog maar een klein restant kies gevuld dat wacht op een kroon. De afspraak voor in Nederland is reeds gemaakt.

Ons prachtige huisje in Lovina.

Karel en Willem slapen boven. De bedden gezellig tegen elkaar geschoven en dan zien we ‘s avonds dat ze bijna bij elkaar in één bed liggen 😊.

Een heerlijk zwembad ligt er voor ons huisje met 3 verschillende dieptes. Leuk voor zwemmen en spelletjes spelen.

Stokken bewerken met het zakmes.

De eerste etappes op Bali

De dag van vertrek was het tijd voor de wekelijkse muggenvernietiging en werden we verzocht nog even binnen te blijven.

Onze fietskoffers hebben we naar een opslag/depot gebracht en wij hadden zin in onze eerste fietsetappes op Bali.

In de garage van het hotel (lekker in de schaduw) pakken we onze fietsen op. We hebben afscheid genomen van Evan, het Australische vriendje, en zijn moeder. Toen nog niet wetende dat we 2 dagen later terug zouden keren naar dit hotel. Daarover later meer.

15 Km buiten Denpasar kunnen we van de hoofdweg af en gaan we de binnenweggetjes op. Het uitzicht op de rijstterrassen is fenomenaal, de drukte op de weg vereist (bij gebrek aan een vluchtstrook) echter teveel concentratie om echt te genieten.

Veel warungs (=restaurantjes) en toko’s  (=winkeltjes) waren gesloten vanwege een feestdag. Op straat zagen we dan ook veel Balinezen in traditionele kleding, gepaard met muziek en offeringen voor in de tempel.

!KRAK! De kies van Leonie kapot. Een “pinnetje” van de wortelkanaalbehandeling was zelfs zichtbaar. !ZUCHT! Hoe nu verder? We hadden namelijk al enkele hotels vooruit geboekt en niet alle konden we kostenloos annuleren.

‘s Avonds hebben we besloten de volgende dag de terugtocht te aanvaarden. We zaten nu immers nog wel het dichtst bij de betere tandartsen. Aangezien we nog niet wisten hoe erg het was  (slechts vullen, kroon of erger … trekken), leek dit de beste oplossing. Onderweg zagen we nog dit groepje vrouwen.

Voordat we terug naar ons hotel gingen om in te checken, fietsten we al langs diverse Dental Clinics. Alle 3 waren voor die dag en de volgende dagen vol … De moed zonk Leonie behoorlijk in de schoenen. Ze is namelijk echt geen fan van de tandarts. In ons hotel bleek Toni  (moeder van Evan) ieder half jaar zelf in Bali naar de tandarts te gaan. Haar tandarts gebeld, snel gedoucht, bij Jimmy achterop de scooter en ruim 2 uur na inchecken was Leonie een flinke vulling rijker. Verwacht geen gelikte praktijk (zie foto met Jimmy), maar binnen was het modern en schoon genoeg. Tevens erg fijn dat de tandarts goed Engels sprak. Pfff, wat een dag. De jongens blij om nog langer met Evan te kunnen spelen, Leonie blij met de vulling en André…

werd blij toen we twee dagen later een goede taxi voor de twee tandems hadden geregeld.

Ze stonden goed gezekerd achterop de pick-up truck.

Onderweg kwamen we weer allerlei moois tegen.

Volop genieten van de stranden tijdens de eerste fietsetappes. Onze route loopt langs de gehele zuidkust van Bali.

Onze bungalow aan de kust had ook nog een zwembad. Heerlijk om zo af te kunnen koelen.

Bij de receptie van het resort stond deze pooltafel. Willem kijkt alvast de kneepjes van het vak van z’n vader af.

Idyllisch, het restaurant van het hotel heeft uitzicht op de zee. Wij eten niet bepaald Indonesisch, maar het is wel echt fietsersvoedsel. Spaghetti! Wel verdiend naar alle pittige klimmetjes aan de zuidkust.

Als we de volgende dag vertrekken, blijkt de school uit te gaan. De scholen beginnen om 07:00 uur en eindigen tussen 10:00 en 11:00 uur. Met dit soort schooltijden zouden wij in Nederland niet staken!

Het contact met de kinderen van de homestay is snel gelegd en er wordt volop gezellig gespeeld.

Iedere ochtend worden er door de Hindoes offers gebracht. Meestal bakjes gevuld met bloemetjes, gekleurde rijst en een wierrookstokje. Volgens een vast ritueel worden deze op diverse plekken neergezet, o.a. bij de entree van het huis / guesthouse / toko en op diverse kleine altaren.