Inpakken en (bijna) wegwezen

Na onze mooie reis zijn we nog niet toe aan het luieren op het strand. Sterker nog .. de afgelopen 3 dagen zijn we er niet eens geweest. Wat hebben we dan wel gedaan? Eerst moeten we INPAKKEN, voordat we kunnen WEGWEZEN richting Nederland. Hierboven staan 2 dozen met spullen die we “ingepakt” hebben als postpakket. We hebben namelijk een bagagemaximum van 120 kg. Met twee tandems halen we deze limiet met gemak 😆. De overige bagage hebben we kritisch bekeken. Onze vaste schoonmaker heeft intussen een stapel met spullen voor zijn zoontje gekregen.

André (soms Leonie) is druk bezig geweest om de tandems te poetsen, zodat ze schoon de koffers in kunnen. Na het poetsen halen we de fietsen volledig uit elkaar. Alle onderdelen worden dan, ter bescherming, voorzien van een laag bubbeltjesfolie.

De tandems worden qua kilo’s gelijkmatig verdeeld over de vier koffers. “Verdeeld” klinkt prettig, maar de werkelijkheid is weerbarstiger. Het lijkt meer op puzzelen.

Wat doen Karel en Willem in tussen? In ieder geval huiswerk maken, helpen met de boodschappen en ze moeten hun speelgoed sorteren/uitzoeken. De jongens vermaken zich echter liever in het zwembad.

Na 4 dagen poetsen, pakken en regelen kunnen we eindelijk weer naar het strand. Onze surfboy is er klaar voor 😀.

Zo vader, zo zoon 🏄‍♂️. Of is het andersom!

Daar gaan ze. Twee dozen gevuld met fietstassen, opvouwbare banden en wat reservemateriaal. Tot over 2 maanden in Nederland 🙋‍♀️! Dit was overigens het tweede postkantoor dat we deze ochtend bezochten. Bij het eerste kantoor hadden we het gevoel afgezet te worden. Dat bleek ook wel toen we bij het tweede postkantoor moesten afrekenen. Het geld van de taxirit hebben we er dan ook ruimschoots uitgehaald.

Ja, dit was zo leuk de vorige keer in mei. Dat wilden Karel en Willem graag nog een keer doen.

Zo schattig. Willems schildpad ligt op kop en heeft de race naar het water gewonnen.

Alles is ingepakt/verstuurd!         We zijn klaar voor vertrek! Tot gauw (21-07-2018) in Nederland.

“It is the unknown around the corner that turns my wheels.” (Heinz Stucke)

Terugblikken & terugzien

Samen 1 jaar op pad! Onze veerkracht is goed, samen zijn we een geoliede machine (die ook wel eens hapert 😉) en veel zaken kunnen we met de nodige creativiteit aan. Wat zijn we trots op onze jongens tijdens dit fietsjaar. Voorafgaand aan deze reis wisten wij niet hoe lang zij het leuk zouden blijven vinden. Dat wij, Leonie en André, een lange tijd weg kunnen blijven, wisten we. Hoe onze jongens dit element zouden ondergaan, konden we niet inschatten. Alles gaat nog makkelijker dan vooraf gehoopt. We noemen dit jaar voor hen ‘school of life’. De tijd is in onze ogen veel te snel gegaan. Time flies when you are having fun! We hebben daarom samen een soort van TERUGBLIK Top 10 van hoogtepunten gemaakt.  In willekeurige volgorde hieronder te lezen.

Angkor Wat! Tempelcomplexen om lopend en fietsend te verkennen.

Ko Samui. Dit Thaise eiland kon ons zeer bekoren met haar verschillende tropische stranden en een relaxte sfeer. Ontspannen voetbalgolf hebben we er niet gespeeld, want Karel en André wilden beiden graag winnen.

The Giggling Tree. Ons starthotel in China. Een fijne plek om langzaam te wennen aan een andere cultuur. De Nederlandse beheerders hebben 2 kinderen ( Raaf en Pelle) met wie Karel en Willem heerlijk hebben kunnen spelen. Bovendien hebben zij na ruim 9 maanden onze fietskoffers doorgestuurd naar Singapore.
Volgens de jongens mocht dit pretpark niet ontbreken in onze gezamenlijke Top tien.
Kuala Lumpur. Alles viel precies goed samen. Heerlijk hotel, fijne dagen in het birdpark, het Petronas Discovery Centre, veel zwemmen in het rooftop zwembad en heerlijk niksen. De boog kon namelijk niet altijd gespannen zijn.
Onze twee fietsende vrienden (www.opdetrappers.nl) te ontmoeten in Thailand voor een hele week. Jasper en Ilse fietsen op dit moment in Canada. Helaas gaan wij hen niet even voor een week op zoeken.
Entopia. Het vlinder- en retielenpark in Georgetown, Maleisië. Karel vond de vlinders het mooist en Willem was zo stoer om een schorpioen om zijn hand te laten lopen.
Ninh Binh, Vietnam. Twee dagen fietsen tussen prachtige kalksteenformaties en een dagdeel in een bootje door het natuurgebied. De bestuurster roeide met haar voeten.
Sabaidee Guesthouse, Laos. Na vele rijstgerechten en voor langere tijd van ‘the tourist trail’ te zijn geweest, kwamen we voor 1 nacht in een toeristenbubbel (bbq met lekkere groentes, petanquebaan en westerse toeristen om mee te kletsen) terecht. De volgende dag hadden we als afsluiter een lekker ontbijt. De ❤ van de 🚴‍♂️🚴‍♀️🚴‍♂️🚴‍♀️ gaan door de maag 😃.
Ahmed, Indonesië. We hebben allemaal snorkelend genoten van het tropische zeeleven in de baai van Ahmed (noord-Bali). Helaas durfden we onze waterdichte telefoons niet als onderwatercamera te gebruiken.
Van onze top 10 hadden we ook gemakkelijk een top twintig kunnen maken. Aanvullend schieten ons dan zaken als ..
“de eerste keer een echt tropisch strand, het dinopark in Bangkok, de dierentuin in Ubon Ratchathani, Hanoi, de kabelbaan op Langkawi, leren surfen, het Chinese eten en Koh Lanta” te binnen. Een mens moet zich ook een keer tevreden stellen.
We zijn nog steeds erg content met de keuze van een fietsreis op twee tandems (de jongens zouden het drukke verkeer van dit deel van de wereld op een eigen fiets met hun leeftijd niet aankunnen) door ZO-Azië (bijna altijd mooi weer, prijstechnisch interessant, veel zee/zwembad en niet te hoeven kamperen voor langere tijd).

Mooi aandenken aan Lovina.

Door het fietsen is er weinig ruimte voor de aankoop van souvenirs. Omdat we in Indonesië de laatste kilometers gingen maken, (en we de souvenirs dus niet meer al te veel kilometers hoefden mee te slepen) hebben wij drieën deze mooie kettingen gekocht.

Tegenslagen? Ja, die hebben we gehad, gelukkig geen grote. Vier keer in de tandartsstoel liggen in den vreemde hoort in deze categorie.

Het was erg jammer dat we door een typhoon niet over Ha Long Bay en  Cat Ba island konden fietsen.

Op een ferry vastzitten voor 6 extra uren (op de foto zijn we aan het lezen & boekje luisteren)  was minder leuk.

Niet in ieder land lukte het altijd een lekkere plek te vinden voor ons avondeten.

Soms een koude douche.

Beddengoed (of slaapkamer) dat niet altijd even proper was.

Oost-west, thuis best.                           Noord-zuid, liever met dergelijke tegenslagen er op uit!

Ons afscheid, bijna 12 maanden, geleden. Op 21 juli vliegen we naar huis om daar de draad weer op te pakken. We kijken allen uit naar het TERUGZIEN van familie en vrienden.

Of we nu genoeg gereisd hebben?

André en Leonie (intussen al ruim 3 jaar de aarde per fiets verkennende) nog zeker niet. Er wordt al weer gebroed. ( 202. ??? )

En Karel en Willem? Alleen de tijd zal het ons leren of er een reiszaadje is geplant. Hopelijk blijven ze de tekst, die op hun geboortekaarten staat, trouw:

“Droom in je leven, leef in je dromen”.

Eindsprint

Kijk, kijk, is dat een dolfijn? Jazeker! Snel de telefoon gepakt voor een foto. Linksonder is hij (of zij 😉) nog net in beeld.

Ze sprongen uit het water naast de boot tussen Lombok en Bali mee. Een sprong staat er op.

Terug naar Bali met de slow ferry. Om 10:30 uur konden we mee met de boot van 10:00 uur. Na wat geruzie in het laadruim over de plek waar de tandems konden staan, kon wat ons betreft de overtocht beginnen. Echter liep het schip om onduidelijke redenen nog meer vertraging op. Om 11:30 uur verlieten we Lombok. De overtocht duurde zo’n 5 uur en in het zicht van de haven gingen we om onduidelijke redenen voor anker.

De Indonesische rederijen hebben geen beste reputatie, dus fijn was dit allerminst. Karel en Willem vermaakten zich echter prima met Storytell en de IPad gedurende de invallende avond. Totdat hun batterijen leeg waren en er geen stopcontacten waren.

Tegen 22:00 uur ging uiteindelijk het anker op. Om 23:30 uur lagen we fris gedoucht in bed. Snel proberen te slapen, want de volgende dag stond een zware fietsetappe op ons programma.

Flink doorbijten, fietsen, fietsen en … helaas afstappen.

Balinese fiets- en scooterpaden.

In Ubud hadden we een lekker hotel. Na een paar rustdagen maakten we ons op voor de laatste twee fietsdagen van deze reis.

De spierballen laten rollen alvorens we op de fiets kunnen stappen in Ubud.

Tijdens onze laatste fietsdag komen we een andere ‘fietsende’ familie tegen. Wij zaten net in een afdaling en zij waren bezig zich omhoog te worstelen. Helaas geen geschikt moment om even gezellig samen te kletsen.

Trouwe metgezellen tijdens de reis. Diverse varianten anti-muggenspray , handgel, zonnebrand factor 50, deodorant, gezichtscrème, shampoofles, flosdraad en een pot “dikke” nivea voor de gevoelige billen van meneer.

Twee knappe koppies bij de finish 😍!

JIPPIE!!! Onze finish ligt op 7921km. (De 1 en 2 moeten andersom, maar een kniesoor die daar op let 😉).

WALK by bike

Deze dame sprong op uit het “bushokje” en rende blootvoets voor ons uit om een foto van ons te maken. Daar moesten we natuurlijk wel even voor stoppen 😀. Eens wat anders dan het vrolijke “hello mister” dat men veelal roept. Op een andere fietsdag kreeg André drie keer “I love you” toegeroepen. Leonie was echter absoluut niet jaloers aangezien de roepende gesluierde dames zeker 60+ waren 😄.

Mount Rinjani, 3726m.  Rondom deze vulkaan zullen we op Lombok fietsen. Dit is de enige keer dat we hem in zijn “geheel” hebben gezien. Karel en Willem waren teleurgesteld, want deze vulkaan voldeed echt niet aan hun verwachtingen. Rinjani was namelijk te groen en de kegel was niet duidelijk voorzien van een “gat”. Liefst ook nog met spugende lava 😃.

Aan de oost- en noordkust van Lombok is het zwaar fietsen voor ons. Deze etappe zou uit 60 km bestaan met teveel hoogtemeters op 1 fietsdag. Fietstransport is in dit deel van de wereld snel geregeld. Voor 36 euro hebben we er 20 kilometers af kunnen snoepen.

André controleert de tandems alvorens we vertrekken.

Een mooie palm 🌴.

De zwaarste hellingen fietsen we op zonder kinderen. Zij zijn niet in staat hun gewicht in kracht om te zetten. Op deze wijze lukt het vaak nog om zwoegend boven te komen. De jongens moesten op de 40 resterende kilometers vaak lopen.

Altijd lekker om af te dalen.

Deze bordjes wijzen ons de weg bij een uitbarsting. Rinjani bleef ons gelukkig goed gezind.

Na een hele zware dag slapen we aan de voet van de Rinjani in een homestay. We eten buiten op het terras van de homestay.

Na het avondeten konden we ons lichaam laten bijkomen van de zware dag. Bij gebrek aan een airco hadden we een ventilator. Daardoor blijft het wel warm en dat slaapt helaas minder.

Samen met de bewoners delen we deze “badkamer”. De douche is koud en het toilet spoel je door met water uit de blauwe emmer te scheppen.

Afscheid van de homestay.

Respect voor wat lokalen kunnen vervoeren op hun fiets.

Nog een lange fietsdag met vele beklimmingen en veel loopmeters. Het is dan extra genieten als we een luxe onderkomen hebben kunnen vinden. (zwembad en slaapkamer het airco 😉).

Ons luxe onderkomen aan het begin van een nieuwe fietsdag. De pannenkoeken zorgen voor een goede vulling. We kunnen weer tegen de toekomstige klimmeters.

Uitzicht vanaf Lombok op de vulkaan Agung (Bali). Deze is nog steeds actief en spuwt met enige regelmaat aswolken.

De bevolking verplaatst zich hier veel per scooter of in mini-busjes. Deze zijn meestal overladen vol. Bij gebrek aan een bus vindt men een pick-up truck met open laadbak ook goed. Daar passen heeeel veeeel mensen in.

Zeven dagen fietsen met vele hoogtemeters (lopen en duwen), twee nachten minder slapen (verkoeling door ventilator) en geen rustdag eisen haar tol.

De bijrijder (loopmeters) heeft het zwaar en rust even uit.

Gelukkig mag je na fikse stijgingen ook afdalen. We zagen zelfs 56 km/h op de teller voorbijkomen.

Elke baai op noord-Lombok rol je via een heerlijke afdaling binnen, je fietst hem door en dan loop of worstel je hem op of met de fiets weer uit.

En we hebben veel baaien gezien.

Nog 14 dagen en dan zetten we weer voet op Nederlandse bodem. De sleuteloverdracht met onze huurder (dankjewel familie) heeft al plaatsgevonden.

Eigenlijk willen we hier nog niet teveel aan denken.

Leuke bordjes

Onderweg komen we mooie spreuken, leuke “verschrijvingen” en ook duidelijke denkwijzen van mensen tegen.

Een blog van fietsers moet wel met deze spreuk beginnen.

André in de verte …

en Leonie moest even stoppen voor dit verkeersbord. Moeten we in Lombok oppassen voor overstekende reuzen 😂?

Onduidelijk beeld met een heldere boodschap. Lokale mensen proberen toeristen naar het schoonste strand te lokken. Voor ons leidde de onderste regel tot een glimlach: “No bracelet haressment” 😁.

Op Bali en Lombok komen we af en toe “Nederlandse”  merken tegen. We hebben zelfs al een keer speculaas gegeten 🙊.

Op Bali … 😁 … “nep-merkspullen” bij de Epal store.

Let op het plaatje onderin: “halal”. Op veel plekken staat dit symbool. Het houdt in dat het geschikt is voor moslims (vrij van varkensvlees) en natuurlijk ook voor ons.

Bij een kerk in Melakka … need we to say more? Halleluja!

Het niet-roken-beleid is in Thailand duidelijk groeiende. In Maleisië zijn ze zelfs al verder, zoals dit bord in een park bij de Petronas Twin Towers aangeeft.

Karel en Willem konden ineens iets sneller doorfietsen 😉.

Onder een brug in Kuala Lumpur. Het leverde interessante gesprekken met onze kinderen op.

Give people facts and you feed their minds for an hour, awaken curiosity and they feed their own minds for a lifetime.

Onze nieuwsgierigheid is door deze gezamenlijke reis zeker gegroeid.

Let op: er ontbreekt een verdieping.

( Veel Maleisische hotels hebben geen verdieping 4 )

Durian (=fruit). Verboden in veel hotels vanwege de penetrante geur. Zwetende fietsers altijd welkom.

Duty free shop met lagere winstgevende cijfers.

Duidelijke toiletinstructies. Toch komen we veel smerige wc’s tegen.

Gelukkig is de Thaise spelling correct.