Inpakken en (bijna) wegwezen

Na onze mooie reis zijn we nog niet toe aan het luieren op het strand. Sterker nog .. de afgelopen 3 dagen zijn we er niet eens geweest. Wat hebben we dan wel gedaan? Eerst moeten we INPAKKEN, voordat we kunnen WEGWEZEN richting Nederland. Hierboven staan 2 dozen met spullen die we “ingepakt” hebben als postpakket. We hebben namelijk een bagagemaximum van 120 kg. Met twee tandems halen we deze limiet met gemak 😆. De overige bagage hebben we kritisch bekeken. Onze vaste schoonmaker heeft intussen een stapel met spullen voor zijn zoontje gekregen.

André (soms Leonie) is druk bezig geweest om de tandems te poetsen, zodat ze schoon de koffers in kunnen. Na het poetsen halen we de fietsen volledig uit elkaar. Alle onderdelen worden dan, ter bescherming, voorzien van een laag bubbeltjesfolie.

De tandems worden qua kilo’s gelijkmatig verdeeld over de vier koffers. “Verdeeld” klinkt prettig, maar de werkelijkheid is weerbarstiger. Het lijkt meer op puzzelen.

Wat doen Karel en Willem in tussen? In ieder geval huiswerk maken, helpen met de boodschappen en ze moeten hun speelgoed sorteren/uitzoeken. De jongens vermaken zich echter liever in het zwembad.

Na 4 dagen poetsen, pakken en regelen kunnen we eindelijk weer naar het strand. Onze surfboy is er klaar voor 😀.

Zo vader, zo zoon 🏄‍♂️. Of is het andersom!

Daar gaan ze. Twee dozen gevuld met fietstassen, opvouwbare banden en wat reservemateriaal. Tot over 2 maanden in Nederland 🙋‍♀️! Dit was overigens het tweede postkantoor dat we deze ochtend bezochten. Bij het eerste kantoor hadden we het gevoel afgezet te worden. Dat bleek ook wel toen we bij het tweede postkantoor moesten afrekenen. Het geld van de taxirit hebben we er dan ook ruimschoots uitgehaald.

Ja, dit was zo leuk de vorige keer in mei. Dat wilden Karel en Willem graag nog een keer doen.

Zo schattig. Willems schildpad ligt op kop en heeft de race naar het water gewonnen.

Alles is ingepakt/verstuurd!         We zijn klaar voor vertrek! Tot gauw (21-07-2018) in Nederland.

“It is the unknown around the corner that turns my wheels.” (Heinz Stucke)

Terugblikken & terugzien

Samen 1 jaar op pad! Onze veerkracht is goed, samen zijn we een geoliede machine (die ook wel eens hapert 😉) en veel zaken kunnen we met de nodige creativiteit aan. Wat zijn we trots op onze jongens tijdens dit fietsjaar. Voorafgaand aan deze reis wisten wij niet hoe lang zij het leuk zouden blijven vinden. Dat wij, Leonie en André, een lange tijd weg kunnen blijven, wisten we. Hoe onze jongens dit element zouden ondergaan, konden we niet inschatten. Alles gaat nog makkelijker dan vooraf gehoopt. We noemen dit jaar voor hen ‘school of life’. De tijd is in onze ogen veel te snel gegaan. Time flies when you are having fun! We hebben daarom samen een soort van TERUGBLIK Top 10 van hoogtepunten gemaakt.  In willekeurige volgorde hieronder te lezen.

Angkor Wat! Tempelcomplexen om lopend en fietsend te verkennen.

Ko Samui. Dit Thaise eiland kon ons zeer bekoren met haar verschillende tropische stranden en een relaxte sfeer. Ontspannen voetbalgolf hebben we er niet gespeeld, want Karel en André wilden beiden graag winnen.

The Giggling Tree. Ons starthotel in China. Een fijne plek om langzaam te wennen aan een andere cultuur. De Nederlandse beheerders hebben 2 kinderen ( Raaf en Pelle) met wie Karel en Willem heerlijk hebben kunnen spelen. Bovendien hebben zij na ruim 9 maanden onze fietskoffers doorgestuurd naar Singapore.
Volgens de jongens mocht dit pretpark niet ontbreken in onze gezamenlijke Top tien.
Kuala Lumpur. Alles viel precies goed samen. Heerlijk hotel, fijne dagen in het birdpark, het Petronas Discovery Centre, veel zwemmen in het rooftop zwembad en heerlijk niksen. De boog kon namelijk niet altijd gespannen zijn.
Onze twee fietsende vrienden (www.opdetrappers.nl) te ontmoeten in Thailand voor een hele week. Jasper en Ilse fietsen op dit moment in Canada. Helaas gaan wij hen niet even voor een week op zoeken.
Entopia. Het vlinder- en retielenpark in Georgetown, Maleisië. Karel vond de vlinders het mooist en Willem was zo stoer om een schorpioen om zijn hand te laten lopen.
Ninh Binh, Vietnam. Twee dagen fietsen tussen prachtige kalksteenformaties en een dagdeel in een bootje door het natuurgebied. De bestuurster roeide met haar voeten.
Sabaidee Guesthouse, Laos. Na vele rijstgerechten en voor langere tijd van ‘the tourist trail’ te zijn geweest, kwamen we voor 1 nacht in een toeristenbubbel (bbq met lekkere groentes, petanquebaan en westerse toeristen om mee te kletsen) terecht. De volgende dag hadden we als afsluiter een lekker ontbijt. De ❤ van de 🚴‍♂️🚴‍♀️🚴‍♂️🚴‍♀️ gaan door de maag 😃.
Ahmed, Indonesië. We hebben allemaal snorkelend genoten van het tropische zeeleven in de baai van Ahmed (noord-Bali). Helaas durfden we onze waterdichte telefoons niet als onderwatercamera te gebruiken.
Van onze top 10 hadden we ook gemakkelijk een top twintig kunnen maken. Aanvullend schieten ons dan zaken als ..
“de eerste keer een echt tropisch strand, het dinopark in Bangkok, de dierentuin in Ubon Ratchathani, Hanoi, de kabelbaan op Langkawi, leren surfen, het Chinese eten en Koh Lanta” te binnen. Een mens moet zich ook een keer tevreden stellen.
We zijn nog steeds erg content met de keuze van een fietsreis op twee tandems (de jongens zouden het drukke verkeer van dit deel van de wereld op een eigen fiets met hun leeftijd niet aankunnen) door ZO-Azië (bijna altijd mooi weer, prijstechnisch interessant, veel zee/zwembad en niet te hoeven kamperen voor langere tijd).

Mooi aandenken aan Lovina.

Door het fietsen is er weinig ruimte voor de aankoop van souvenirs. Omdat we in Indonesië de laatste kilometers gingen maken, (en we de souvenirs dus niet meer al te veel kilometers hoefden mee te slepen) hebben wij drieën deze mooie kettingen gekocht.

Tegenslagen? Ja, die hebben we gehad, gelukkig geen grote. Vier keer in de tandartsstoel liggen in den vreemde hoort in deze categorie.

Het was erg jammer dat we door een typhoon niet over Ha Long Bay en  Cat Ba island konden fietsen.

Op een ferry vastzitten voor 6 extra uren (op de foto zijn we aan het lezen & boekje luisteren)  was minder leuk.

Niet in ieder land lukte het altijd een lekkere plek te vinden voor ons avondeten.

Soms een koude douche.

Beddengoed (of slaapkamer) dat niet altijd even proper was.

Oost-west, thuis best.                           Noord-zuid, liever met dergelijke tegenslagen er op uit!

Ons afscheid, bijna 12 maanden, geleden. Op 21 juli vliegen we naar huis om daar de draad weer op te pakken. We kijken allen uit naar het TERUGZIEN van familie en vrienden.

Of we nu genoeg gereisd hebben?

André en Leonie (intussen al ruim 3 jaar de aarde per fiets verkennende) nog zeker niet. Er wordt al weer gebroed. ( 202. ??? )

En Karel en Willem? Alleen de tijd zal het ons leren of er een reiszaadje is geplant. Hopelijk blijven ze de tekst, die op hun geboortekaarten staat, trouw:

“Droom in je leven, leef in je dromen”.

Eindsprint

Kijk, kijk, is dat een dolfijn? Jazeker! Snel de telefoon gepakt voor een foto. Linksonder is hij (of zij 😉) nog net in beeld.

Ze sprongen uit het water naast de boot tussen Lombok en Bali mee. Een sprong staat er op.

Terug naar Bali met de slow ferry. Om 10:30 uur konden we mee met de boot van 10:00 uur. Na wat geruzie in het laadruim over de plek waar de tandems konden staan, kon wat ons betreft de overtocht beginnen. Echter liep het schip om onduidelijke redenen nog meer vertraging op. Om 11:30 uur verlieten we Lombok. De overtocht duurde zo’n 5 uur en in het zicht van de haven gingen we om onduidelijke redenen voor anker.

De Indonesische rederijen hebben geen beste reputatie, dus fijn was dit allerminst. Karel en Willem vermaakten zich echter prima met Storytell en de IPad gedurende de invallende avond. Totdat hun batterijen leeg waren en er geen stopcontacten waren.

Tegen 22:00 uur ging uiteindelijk het anker op. Om 23:30 uur lagen we fris gedoucht in bed. Snel proberen te slapen, want de volgende dag stond een zware fietsetappe op ons programma.

Flink doorbijten, fietsen, fietsen en … helaas afstappen.

Balinese fiets- en scooterpaden.

In Ubud hadden we een lekker hotel. Na een paar rustdagen maakten we ons op voor de laatste twee fietsdagen van deze reis.

De spierballen laten rollen alvorens we op de fiets kunnen stappen in Ubud.

Tijdens onze laatste fietsdag komen we een andere ‘fietsende’ familie tegen. Wij zaten net in een afdaling en zij waren bezig zich omhoog te worstelen. Helaas geen geschikt moment om even gezellig samen te kletsen.

Trouwe metgezellen tijdens de reis. Diverse varianten anti-muggenspray , handgel, zonnebrand factor 50, deodorant, gezichtscrème, shampoofles, flosdraad en een pot “dikke” nivea voor de gevoelige billen van meneer.

Twee knappe koppies bij de finish 😍!

JIPPIE!!! Onze finish ligt op 7921km. (De 1 en 2 moeten andersom, maar een kniesoor die daar op let 😉).

WALK by bike

Deze dame sprong op uit het “bushokje” en rende blootvoets voor ons uit om een foto van ons te maken. Daar moesten we natuurlijk wel even voor stoppen 😀. Eens wat anders dan het vrolijke “hello mister” dat men veelal roept. Op een andere fietsdag kreeg André drie keer “I love you” toegeroepen. Leonie was echter absoluut niet jaloers aangezien de roepende gesluierde dames zeker 60+ waren 😄.

Mount Rinjani, 3726m.  Rondom deze vulkaan zullen we op Lombok fietsen. Dit is de enige keer dat we hem in zijn “geheel” hebben gezien. Karel en Willem waren teleurgesteld, want deze vulkaan voldeed echt niet aan hun verwachtingen. Rinjani was namelijk te groen en de kegel was niet duidelijk voorzien van een “gat”. Liefst ook nog met spugende lava 😃.

Aan de oost- en noordkust van Lombok is het zwaar fietsen voor ons. Deze etappe zou uit 60 km bestaan met teveel hoogtemeters op 1 fietsdag. Fietstransport is in dit deel van de wereld snel geregeld. Voor 36 euro hebben we er 20 kilometers af kunnen snoepen.

André controleert de tandems alvorens we vertrekken.

Een mooie palm 🌴.

De zwaarste hellingen fietsen we op zonder kinderen. Zij zijn niet in staat hun gewicht in kracht om te zetten. Op deze wijze lukt het vaak nog om zwoegend boven te komen. De jongens moesten op de 40 resterende kilometers vaak lopen.

Altijd lekker om af te dalen.

Deze bordjes wijzen ons de weg bij een uitbarsting. Rinjani bleef ons gelukkig goed gezind.

Na een hele zware dag slapen we aan de voet van de Rinjani in een homestay. We eten buiten op het terras van de homestay.

Na het avondeten konden we ons lichaam laten bijkomen van de zware dag. Bij gebrek aan een airco hadden we een ventilator. Daardoor blijft het wel warm en dat slaapt helaas minder.

Samen met de bewoners delen we deze “badkamer”. De douche is koud en het toilet spoel je door met water uit de blauwe emmer te scheppen.

Afscheid van de homestay.

Respect voor wat lokalen kunnen vervoeren op hun fiets.

Nog een lange fietsdag met vele beklimmingen en veel loopmeters. Het is dan extra genieten als we een luxe onderkomen hebben kunnen vinden. (zwembad en slaapkamer het airco 😉).

Ons luxe onderkomen aan het begin van een nieuwe fietsdag. De pannenkoeken zorgen voor een goede vulling. We kunnen weer tegen de toekomstige klimmeters.

Uitzicht vanaf Lombok op de vulkaan Agung (Bali). Deze is nog steeds actief en spuwt met enige regelmaat aswolken.

De bevolking verplaatst zich hier veel per scooter of in mini-busjes. Deze zijn meestal overladen vol. Bij gebrek aan een bus vindt men een pick-up truck met open laadbak ook goed. Daar passen heeeel veeeel mensen in.

Zeven dagen fietsen met vele hoogtemeters (lopen en duwen), twee nachten minder slapen (verkoeling door ventilator) en geen rustdag eisen haar tol.

De bijrijder (loopmeters) heeft het zwaar en rust even uit.

Gelukkig mag je na fikse stijgingen ook afdalen. We zagen zelfs 56 km/h op de teller voorbijkomen.

Elke baai op noord-Lombok rol je via een heerlijke afdaling binnen, je fietst hem door en dan loop of worstel je hem op of met de fiets weer uit.

En we hebben veel baaien gezien.

Nog 14 dagen en dan zetten we weer voet op Nederlandse bodem. De sleuteloverdracht met onze huurder (dankjewel familie) heeft al plaatsgevonden.

Eigenlijk willen we hier nog niet teveel aan denken.

Leuke bordjes

Onderweg komen we mooie spreuken, leuke “verschrijvingen” en ook duidelijke denkwijzen van mensen tegen.

Een blog van fietsers moet wel met deze spreuk beginnen.

André in de verte …

en Leonie moest even stoppen voor dit verkeersbord. Moeten we in Lombok oppassen voor overstekende reuzen 😂?

Onduidelijk beeld met een heldere boodschap. Lokale mensen proberen toeristen naar het schoonste strand te lokken. Voor ons leidde de onderste regel tot een glimlach: “No bracelet haressment” 😁.

Op Bali en Lombok komen we af en toe “Nederlandse”  merken tegen. We hebben zelfs al een keer speculaas gegeten 🙊.

Op Bali … 😁 … “nep-merkspullen” bij de Epal store.

Let op het plaatje onderin: “halal”. Op veel plekken staat dit symbool. Het houdt in dat het geschikt is voor moslims (vrij van varkensvlees) en natuurlijk ook voor ons.

Bij een kerk in Melakka … need we to say more? Halleluja!

Het niet-roken-beleid is in Thailand duidelijk groeiende. In Maleisië zijn ze zelfs al verder, zoals dit bord in een park bij de Petronas Twin Towers aangeeft.

Karel en Willem konden ineens iets sneller doorfietsen 😉.

Onder een brug in Kuala Lumpur. Het leverde interessante gesprekken met onze kinderen op.

Give people facts and you feed their minds for an hour, awaken curiosity and they feed their own minds for a lifetime.

Onze nieuwsgierigheid is door deze gezamenlijke reis zeker gegroeid.

Let op: er ontbreekt een verdieping.

( Veel Maleisische hotels hebben geen verdieping 4 )

Durian (=fruit). Verboden in veel hotels vanwege de penetrante geur. Zwetende fietsers altijd welkom.

Duty free shop met lagere winstgevende cijfers.

Duidelijke toiletinstructies. Toch komen we veel smerige wc’s tegen.

Gelukkig is de Thaise spelling correct.

Lombok

 

De slow-ferry naar Lombok. We verruilen Bali voor Lombok. De tandems mogen niet mee op de fast-ferry en bovendien is de prijs van de tickets ver boven ons budget.

De slow-ferry is echt slow! 5 Uur voor een overtocht van 70 km. Net als de Indonesiërs installeren we ons ergens op het dek, liefst wel in de schaduw. De jongens luisteren een boek en Willem heeft ook nog even gedobberd (= gedommeld 🤣).

Wij zijn de tijd goed doorgekomen met 2 collegafietsers. Bij het arriveren in Lombok scheiden onze wegen zich.  Zij fietsen Lombok met de klok mee en wij er juist tegenin.

Vanaf de ferry hadden we prachtig zicht op een heuvelachtig Lombok.

De eerste dag vielen we met onze neus in de boter. Een lokale markt waar we lekkere appels konden kopen. De paardenkarren komen we veel vaker tegen op Lombok.

Mooie rijstterrassen op Lombok. De natuur lijkt wel wat droger dan op Bali.

Een nieuw “record”! Over 18km deden we 4:30 uur. Dit kwam door de te steile hellingen.

Een aantal stijgingen kwam boven de 20% … Dat betekent eerst een nog een stukje proberen te fietsen zonder kind voorop, maar niet veel later moest Leonie afstappen.  Bij het duwen van de tandem had ze gelukkig twee goede hulpjes. Helaas geen drie. Iemand moest deze foto maken.

Na een stijging volgt gelukkig ook een afdaling.

De laatste afdaling was nog steiler dan de stijging en na verloop van tijd moesten we zelfs afstappen om te lopen ( voor de veiligheid en  door oververhitte schijfremmen).

Zulke goede hulp verdient zeker een beloning. De toko had voldoende keus voor de jongens. Gelukkig zitten de ijsjes in een verpakking in de diepvries, want anders zorgt het plafond voor de nodige decoratieve “snippers” 😉.

Onderweg komen we veel kinderen tegen. Zij gaan vaak niet naar school, omdat het eenvoudig te duur is. Vaak delen we dan de koekjes of snoepjes die we hebben. Het geeft ons als gezin een lesje nederigheid! Af en toe gaat het helaas anders. Zo werden we 1x bekogeld (uiteraard zijn we afgestapt om verhaal te halen) en horen we geregeld “money, money”-geroep. We reageren steevast met: “NO, NO MONEY!”

In een resort in Koeta Lombok merken we de Indonesische welvaartsverschillen. Een gezin uit Lombok kan vakantie vieren met alle luxe. Nadat de Lomboksiaanse kinderen even de kat uit de boom hebben gekeken, wordt er gezellig internationaal gespeeld. Willem was nog wel verbaasd dat de kinderen niet in de kleerhanger-zit 😂 (= kleermakerszit) konden zitten. Tja, onze kinderen leren veel deze reis. Maar hun Nederlandse woordenschat heeft er wel onder te lijden 😉. Hun Engelse vocabulaire groeit daarentegen.

Lombok is charmant, rommelig en ook armoediger. Het is minder ingesteld op het toerisme dan op Bali. Dit is bijvoorbeeld de toegangsweg naar een resort. Een goed voorbeeld dat je de binnen- en de buitenkant moet hebben gezien voor het totaalbeeld 😀.

We hadden nl. twee huisjes tegenover het mooie zwembad.

29 Juni fietsen we verder met ons rondje Lombok. In 7 dagen fietsen rondom de vulkaan Rinjani (lees: nog meer steile klimmen 😉).

Gezien het feit dat Mount Agung 🌋 sinds gisteren (28 juni) actief is, zijn we blij dat we nog zeker 10 dagen op Lombok blijven. Hopelijk is het daarna weer rustig op Bali.

 

Richting Lombok

Avondeten aan zee, romantisch met een zonsondergang. Iets minder romantisch maar wel praktisch; lange kleding vanwege de muggen!

Het uitzicht is magistraal. We krijgen op Bali steeds meer een vakantie- i.p.v. een reisgevoel.

Deze kleine weggetje laten ons nog wel ervaren dat we hier niet alleen vakantie vieren, maar ook nog reizen.

Een enorme (tropische) boom. Te groot om duidelijk  op de foto te krijgen. Willem staat er naast om een indruk te geven van de grootte.

Zo kan het natuurlijk ook … mama even luieren (vakantiegevoel) en Willem aan het werk 😀.

Op de achtergrond zien we Mount Agung. Gelukkig nu rustig, dat was enkele maanden geleden anders. Toen spuwde de vulkaan veel as uit.

Dit soort bordjes betekenen op Bali exact wat er staat: steil op, steil neer en gelijk de volgende (korte) klim.

Sfeerimpressie van een  Balinees dorpje.

b.B. = …  blue Boeddha

Dit was voor het eerst en daar hebben we van genoten. ‘s Morgens (om 06:30 uur) zet het personeel van blue star guesthouse bij iedere gast een dienblad met thee en koffie klaar op het balkon. Heerlijk!

De baai van Amed (blue star guesthouse). Direct vanaf het strand prachtig koraal en vele tropische vissen. Echt één van de hoogtepunten van onze reis over Bali.

Duikmonster in het zwembad 😊.

De wekker werd , voor het eerst in weken, weer eens gezet. Er stond een stevige klim op het programma. Die wilden we in de koelte van de ochtend gaan doen. Aan de andere kant van de klim volgde de welverdiende afdaling met een mooi uitzicht.

Unesco erfgoed rijssterrassen. Vanaf hier is het voor ons nog 1 dag fietsen naar het havendorp Padangbai. Vanaf daar nemen we op 22 juni de slow-ferry naar Lombok. Nieuwsgierig ………..

We gaan weer verder

Op Bali zijn er verschillende toko’s langs de weg. Deze toko verkoopt benzine (in de open kast staan de flessen met gele en blauwe brandstof die met een trechter in de scooter wordt gegoten). Wij kwamen niet voor benzine, maar kwamen voor fruit. Bij voorkeur appels.

Via een mooi National Park gaat ons rondje Bali verder. De kilometers die we dagelijks maken zijn minder dan in de voorgaande landen. De hoogtemeters liegen er echter niet om. Inmiddels hebben we onze plannen aangepast (m.n. vanwege ons visum) en gaan we “slechts” fietsen op Bali en Lombok.

Afscheid van de eigenaren van het guesthouse. In hun tuin hebben ze twee bungalowtjes gebouwd die dienst doen als guesthouse.

Ons vorige guesthouse was eenvoudig en gezellig. Deze is luxer en heeft (sinds 3 maanden) een zwembad.

Dat nodigt uit tot zwemmen, maar ook tot elkaar nat maken 😁.

Het strand van Pemuteran. Als je een drankje nuttigde bij dit resort, mocht je gebruik maken van hun strand en stoelen. Hier hebben we voor het eerst veel verschillende tropische 🐠🐡  gezien tussen het koraal. Helaas sliepen we niet in dit resort volgens Karel.

We zijn nog niet zo lang op Bali, maar hebben de indruk dat ze veel feestelijke ceremonies hebben. Gisteren was wederom zo’n dag en de volgende dag kwamen kinderen uit de buurt langs voor een optreden. Dit zou geluk brengen. Ze doen dit bij ieder huis en krijgen dan meestal een kleine hoeveelheid geld.

Over geld gesproken … we zijn op dit moment miljonair. Dit is ons budget voor een week, zo’n € 500,- = 8.200.000 Indonesian Roepia.  Andrés portemonnee kan zelfs niet meer dichtgevouwen worden. Het maximale bedrag dat gepind kan worden ligt rond de €150,-, echter zijn de ATMs regelmatig leeg of buiten werking. Om die reden hebben we meer cash bij ons dan normaal.

Ons duurste hotel tot nu toe over Bali en Lombok. Links is ons huisje, met een heerlijk zitje buiten. Daarnaast genoeg vermaak voor ons. Echte luxe.

Na het ontbijt mochten de jongens kiezen wat ze nog wilden doen, voordat we verder zouden fietsen: pool spelen, pingpongen, zwemmen of golf spelen. Ze waren unaniem: golf spelen!

In China en Vietnam pauzeerden we veelal bij eettentjes, in Laos en Cambodja zochten we gewoon ergens schaduw op, in Thailand waren het vooral bushokjes en de keten 7-11, in Maleisië de tankstations en hier op Bali / Lombok zijn onze favoriete plekjes ‘de Indomaret en Alfamart’. Lekker gekoelde drankjes binnen handbereik, stoelen voor de winkel en vaststaande prijzen.

Ja.. lees het bordje maar goed, want Leonie lag bij dokter Hilda in de stoel. Een andere tandarts dan twee weken geleden.

De vulling, die in de kies zat, heeft er ongeveer 2 weken ingezeten, voordat deze wederom afbrak. Toen dokter Hilda de kies reinigde voor een nieuwe vulling, brak er nog meer af (😔). Er is nu nog maar een klein restant kies gevuld dat wacht op een kroon. De afspraak voor in Nederland is reeds gemaakt.

Ons prachtige huisje in Lovina.

Karel en Willem slapen boven. De bedden gezellig tegen elkaar geschoven en dan zien we ‘s avonds dat ze bijna bij elkaar in één bed liggen 😊.

Een heerlijk zwembad ligt er voor ons huisje met 3 verschillende dieptes. Leuk voor zwemmen en spelletjes spelen.

Stokken bewerken met het zakmes.

De eerste etappes op Bali

De dag van vertrek was het tijd voor de wekelijkse muggenvernietiging en werden we verzocht nog even binnen te blijven.

Onze fietskoffers hebben we naar een opslag/depot gebracht en wij hadden zin in onze eerste fietsetappes op Bali.

In de garage van het hotel (lekker in de schaduw) pakken we onze fietsen op. We hebben afscheid genomen van Evan, het Australische vriendje, en zijn moeder. Toen nog niet wetende dat we 2 dagen later terug zouden keren naar dit hotel. Daarover later meer.

15 Km buiten Denpasar kunnen we van de hoofdweg af en gaan we de binnenweggetjes op. Het uitzicht op de rijstterrassen is fenomenaal, de drukte op de weg vereist (bij gebrek aan een vluchtstrook) echter teveel concentratie om echt te genieten.

Veel warungs (=restaurantjes) en toko’s  (=winkeltjes) waren gesloten vanwege een feestdag. Op straat zagen we dan ook veel Balinezen in traditionele kleding, gepaard met muziek en offeringen voor in de tempel.

!KRAK! De kies van Leonie kapot. Een “pinnetje” van de wortelkanaalbehandeling was zelfs zichtbaar. !ZUCHT! Hoe nu verder? We hadden namelijk al enkele hotels vooruit geboekt en niet alle konden we kostenloos annuleren.

‘s Avonds hebben we besloten de volgende dag de terugtocht te aanvaarden. We zaten nu immers nog wel het dichtst bij de betere tandartsen. Aangezien we nog niet wisten hoe erg het was  (slechts vullen, kroon of erger … trekken), leek dit de beste oplossing. Onderweg zagen we nog dit groepje vrouwen.

Voordat we terug naar ons hotel gingen om in te checken, fietsten we al langs diverse Dental Clinics. Alle 3 waren voor die dag en de volgende dagen vol … De moed zonk Leonie behoorlijk in de schoenen. Ze is namelijk echt geen fan van de tandarts. In ons hotel bleek Toni  (moeder van Evan) ieder half jaar zelf in Bali naar de tandarts te gaan. Haar tandarts gebeld, snel gedoucht, bij Jimmy achterop de scooter en ruim 2 uur na inchecken was Leonie een flinke vulling rijker. Verwacht geen gelikte praktijk (zie foto met Jimmy), maar binnen was het modern en schoon genoeg. Tevens erg fijn dat de tandarts goed Engels sprak. Pfff, wat een dag. De jongens blij om nog langer met Evan te kunnen spelen, Leonie blij met de vulling en André…

werd blij toen we twee dagen later een goede taxi voor de twee tandems hadden geregeld.

Ze stonden goed gezekerd achterop de pick-up truck.

Onderweg kwamen we weer allerlei moois tegen.

Volop genieten van de stranden tijdens de eerste fietsetappes. Onze route loopt langs de gehele zuidkust van Bali.

Onze bungalow aan de kust had ook nog een zwembad. Heerlijk om zo af te kunnen koelen.

Bij de receptie van het resort stond deze pooltafel. Willem kijkt alvast de kneepjes van het vak van z’n vader af.

Idyllisch, het restaurant van het hotel heeft uitzicht op de zee. Wij eten niet bepaald Indonesisch, maar het is wel echt fietsersvoedsel. Spaghetti! Wel verdiend naar alle pittige klimmetjes aan de zuidkust.

Als we de volgende dag vertrekken, blijkt de school uit te gaan. De scholen beginnen om 07:00 uur en eindigen tussen 10:00 en 11:00 uur. Met dit soort schooltijden zouden wij in Nederland niet staken!

Het contact met de kinderen van de homestay is snel gelegd en er wordt volop gezellig gespeeld.

Iedere ochtend worden er door de Hindoes offers gebracht. Meestal bakjes gevuld met bloemetjes, gekleurde rijst en een wierrookstokje. Volgens een vast ritueel worden deze op diverse plekken neergezet, o.a. bij de entree van het huis / guesthouse / toko en op diverse kleine altaren.

🏖 Bali 🏖

Een laatste blik op ons appartementje en daarna tijd om 2 taxi’s te boeken. Ja, 2 taxi’s, omdat we anders niet alles mee krijgen: 4 grote koffers voor de tandems, 1 klein rolkoffertje met de voordragers, 4 fietstassen als handbagage en deze 2 gele flightbags met de overige spullen. Tjonge, en wij maar denken dat fietsers lichtgewicht reizen 😂. Dit moet op Bali allerlei vulkanische heuvels op (en gelukkig ook weer af).

♬♫♪Daar gaat ze … ♬♫♪. Onze vierde fietskoffer gaat op de band richting het vliegtuig.

Wauw, in de vertrekhal van Singapore airport hangt dit prachtige kunstwerk. We hebben er van genoten.

Echt Hollands, vliegen met KLM! Willem en Leonie houden van vliegen en het lekkere eten aan boord. Dit laatste wordt niet door alle familieleden zo ervaren.

Joepie, daar gaan we dan. Op naar de laatste etappe van deze reis.

‘s Avonds laat arriveren we bij ons hotel.  We lopen nog even naar een winkel voor wat drinken en gaan dan snel naar bed.

De volgende ochtend blijkt ons budgethotel een mooie plek te zijn. De prijs-kwaliteit is meer dan goed.

Om 09:15 uur moesten we de jongens wakker maken, zodat we het ontbijt niet zouden missen. Voor ons een lekker omeletje en Karel en Willem gaan voor de pannenkoek.

Terwijl wij (W.LK) rustig bijkomen bij het zwembad, samen met een Australisch vriendje, is André druk aan het fietsklussen.

Na de gedane arbeid … de wel verdiende rust. Precies zoals het hoort: de tandems in de airco gekoelde kamer en André op het terras.

‘s Avonds gaan we voor het eerst in Bali uit eten. Het wordt een lekkere satay. Ieder een portie op een eigen bbq.

Natuurlijk kunnen we niet om het strand heen. Wat een gave golven hebben ze hier. Dus bodyboard gehuurd voor 2 uur (lang leve het zakgeld) en hup de zee in.

Een geweldig plekje. Gave golven, stoeltje in de schaduw en een verkoelend briesje.

We zagen de vorige dag vele mensen op een surfplank en laten we eerlijk zijn … Deze golven nodigden ons echt uit!

Willem begint het onder de knie te kijken.

Bij Karel gaat het oefenen het best. Leonie is gekomen tot “staan” op haar knieën op de plank. Na anderhalf uur ploeteren in het water waren we allemaal moe en voldaan. Maar eerlijk gezegd leek het wel makkelijker dan dat het in werkelijkheid is 😉.

Schattig 🐢🐢🐢

Baby-zeeschildpadden! Samen met nog meer toeristen mochten we deze schatjes vrijlaten. Eerst even een stukje op het strand en daarna mochten ze het water in.

Van de 1000 schildpadjes (wij lieten er 200 los) overleeft er het maar 1.